احیای تالاب های آجی گل، آلاگل و آلما گل در استان گلستان


در نیم قرن اخیر مرز میان تمدّن و تجدّد نادیده گرفته شده است. عده ای از مردم،بویژه قشرهای روشنفکر غربگرا،چنین اندیشیده اند که تمدّن و تجدّد دو واژه مترادفند،در حالی که تجدّد یک پدیده اجتماعی دیگری است و ارتباطی با تمدن ندارد.
تجدّد(نوگرایی) در اصطلاح،به معنای تقلید سبک زندگی غربی و کنار گذاشتن شیوه های رفتار سنتی جامعه خود است.
تجدّد، نوعی خود باختگی است. متجدّد به کسی می گویند که ارزشها، هنجارها، راه و رسم و عادات غربیها را در پیش گیرد و از لباس و آرایش و سایر خصوصیات غربی تقلید کند، در حالی که تمدّن، دستاورد و میراث نسلهای متمادی جامعه است که بنا به اقتضای محیط و ساختار فرهنگی، در یک سرزمین به وجود می آید.
تمدّن،درجه متعالی رشد فرهنگی و اجتماعی انسان است،در تمدّن، نوعی خود جوشی و آزادی از تقلید و رسیدن به مرز آفرینندگی وجود دارد. البتّه وقتی یک تمدّن به وجود آمد، عناصر مثبت و سازنده ای را که با نیازهای واقعی جامعه اش و شرایط تاریخی و اصول مکتبی و نظام ارزشی آن، موافق و سازگار بود،از سایر ملتها جذب می کند. بدین سان،آنچه که در بسیاری از کشورهای جهان سوم مشاهده می گردد، نوعی تجدّد و خود باختگی است، نه تمدّن.
هدف غربیها از تلفیق تجدّد با تمدّن این بود که فرهنگ و تمدّن اصیل کشورهای جهان سوم مانع اقدامات سود جویانه و سلطه جویانه غربیها در این کشورها می شد به همین جهت دست به کار شدند تا با به کارگیری شیوه های مختلف،«تجدّد» را به جای«تمدّن» جا بزنند تا منافع استعماری خود را در این کشورها تامین کنند.