آثاری از اسب های ترکمن تا چهارصد سال قبل از میلاد مسیح در گورستانهای اقوام سکائی در پازیریک در کوههای آلتائی بدست آمده که نشان می دهد در چهارصد سال قبل از میلاد نیز اسبهای ترکمن را مانند زمان کنونی با نمد می پیچیدند.

اسبهای لاغر اندام و بلند بالای ترکمن در این گورستانها همراه با اربابان و خادمین خود دفن شده و اسبهای ضعیف را نیز کشته و با این اسبهای اصیل بخاک می سپردند و بر آن عقیده بودند که خادمین نیز سوار بر این اسبهای پست تر شده، همراه سروران خود به اتفاق اسبهای اصیل به آسمانها خواهند رفت. امپراطوران سلسله( هان ) در چین عاشق این اسبهای لاغر اندام و کشیده ترکمن بوده و آنها را اسبهای آسمانی می نامیدند و به همین دلیل لشکریان خود را برای گرفتن این اسبها نزد خوانین تراکمه می فرستادند که با خواهش یا به عنوان امانت گرفته و یا خریده و اگر میسر نبود به سرقت می بردند. بدین منوال تا بالاخره قراردادی بین طرفین بسته شد که هر سال تعداد سی راس از این اسبها به امپراطور چین داده شود.در سپاه داریوش هخامنشی سی هزار راس اسب ترکمن موجود بوده است. اسب ترکمن در دو  مقطع از تاریخ شدیدا از دست حکام ضربه خورده است یکی در دوره نادر شاه افشار که اسبهای  ترکمنی با سیلمی های عرب ترکیب و نژاد جدیدی به نام چناران بوجود می آید. در این مورد در کتاب تبار نامه اسب ترکمن آمده است:« یکی دیگر از تیره های اسب ترکمن، چناران است که این اسب وسیله نادرشاه برای لشکرکشی و سواره نظام ایران به منظور تصرف هندوستان بوجود آورده شده است. برای رسیدن به هندوستان راههای طولانی و طاقت فرسا در پیش لشکریان ایران بوده و برای طی این مسیر احتیاج به یک مرکبی بود که قادر باشد این مشکل را حل کند به این منظور طبق دستور نادرشاه سیلمی های عرب با مادیانهای ترکمن و نژاد جدیدی به نام چناران بوجود آمد». باز طبق نوشته کتاب تبار نامه اسب«مدارک قابل ملاحظه ای در دست است که نشان می دهد یکی از اجداد اولیه در تولید اسب انگلیسی(تروبرد)، اسب بلند، کشیده و سریع ترکمن می باشد که در تمام مدت دو هزار سال تاریخ خود این اسب از لحاظ چابکی،استقامت و پرش مورد تحسین عموم بوده است».

نویسنده اثر تبار نامه اسب در مورد سابقه نژاد یموت می نویسد:

« متجاوز از چندین قرن است که اسبهای منطقه فارس و خوزستان برای سیلمی ( تخمم کشی) به دشت گرگان برده شده و با مادیانهای ترکمن مخلوط گردیده اند که نتیجه آن تیره یموت است که با دیگر تیره های ترکمن از قبیل آخال تکه در بعضی مشخصات اختلاف دارد. تیره یموت اصولا از لحاظ  هیکل کوچکتر ولیکن با استخوان بندی قوی تر و سم های محکم تر و بطور کلی اندامش سبکتر ولی  استقامت   این تیره بسیار عالی بوده و یال و دم آن نیز پر پشت تر می باشد.

یموت اسب سریعی نیست ولیکن بسیار پرنفس است. در سالهای اخیر به علت ورود اسبهای خالص پاکستانی که مناسب برای مسابقات سرعت در دور ههای کوتاه هستند، میدان رقابت برای اسبهای ترکمن که دارای قدرت و نفس هستند تنگ شده و در نتیجه تعدادی از اسبداران ترکمن بدون هیچگونه مطالعه علمی و هدف صحیح شروع به خریدن آن برای تخم کشی با مادیانهای  ترکمنی نمودند و اسب دوخونی بوجود آمد، این نوع کشش ها اصالت چندین صدساله اسب ترکمن را نیز از بین برده است».